Часть 4. Таксим изнутри.

6 июня, Стамбул, площадь Таксим

Прежде чем я попал в лагерь в парке Гези я представлял все иначе. Мне говорили что днем тут малолюдно, никто мне не отвечал сколько же ночует людей. В общем из-за недостатка информации я был в смешанных чувствах и готовился к худшему. Например к тому, что из себя представлял наш лагерь на Чистых Прудах вез пару дней, когда оставалось ночевать человек 40. Действительно было бы очень грустно проделать путь в несколько тысяч километров и не спать двое суток. Но...

Завезшая пешую прогулку мы прокатились . После мы вышли на пешую улицу, на подобии нашего Арбтата, с магазинчиками сувениров и всевозможными заведениями общепита, название у нее очень подходящее - улица Независимости (İstiklâl Caddesi). Неторопясь прогуливаясь мы встретили еще товарищей, они рассказали как бились с полицией на этой улице и мы отправились перекусить. Осталось совсем чуть-чуть.

Таксим (Taksim)

Collapse )
Социальная экология

Вспоминая Ленина



Сохранившиеся кадры кинохроники и документальные фильмы доносят до нас атмосферу революционного времени, времени перемен, времени становления нового мира. Что бы ни говорили о Владимире Ульянове (Ленине) критики, но он, несомненно, был самым великим политиком XX столетия, политиком, который надолго опередил своё время.

Читать полностью и смотреть фильмы

Среднедушевые доходы, распределение по проф. специализации (к вопросу о среднем классе...)

Результаты социологического исследования, проведенного Институтом социологии НАН РБ в 2010 году, данные цитируются по статье Г.Н. Соколовой «Концепция анализа базового слоя как возможной альтернативы среднему классу в белорусском обществе» // Социология, №3, 2012. С. 47


Как видим, более 50% населения РБ живет на 2–4 бюджета прожиточного минимума, и лишь чуть более 10% имеют превышающий эту сумму доход. 30% перебиваются совершенно скудными денежными поступлениями.

Получается, что представители среднего класса в классическом западном понимании составляют у нас со всеми оговорками, натяжками и округлениями в большую сторону около 10% населения и находятся не в середине распределения доходов, а в верхушке. И хотя в 2000-х по сравнению с 1990-ми восходящая социальная мобильность превалировала над нисходящей, в сегодняшних экономических условиях можно прогнозировать возврат нисходящей мобильности, и эти 10% могут «сползти» вниз. Поэтому их сохранение «стабильности» интересует не меньше, чем половину населения, живущую на «среднюю зарплату по стране».

Подробнее: Есть ли жизнь вне политики? О среднем классе, «змагарах» и «базовом слое»
Хай будзе анархiя

Маніфест "ДОбрай волі"

Браты і сёстры — беларусы! Таварышы палякі!

Прабачце, што зараз можа буду плявацца, як Гітлер, але не магу я спакойна глядзець, як усё валіцца ў прорву — усё, што мы мелі каштоўнага на нашых вачах змываецца ва ўнітаз.

Не хачу балбатаць, як індык, але прашу паслухаць мяне ўважліва.

Мы ўсе, хто сабраўся пад штандарам салідарнасці з МГА «Добрая воля», міжнародным таварыствам з галоўнай сядзібай у Мінску, (і ў Польшчы ёсць свой аддзел), арганізацыя, дзейнасць якой прыпынілі беларускія бюракраты з-за таго, што яна змагалася за правы прыёмных сем'яў, дзе забіралі дзяцей па прычыне сацыяльнай актыўнасці бацькоў(калі прыёмныя бацькі дамагаліся годных правоў для сваіх выхаванцаў у школе, пры працаўладкаванні; калі дамагаліся годнага адпачынку, які забяспечаны заканадаўствам і павелічэння мізэрных заробкаў за выхаванне, часам нават 15 дзяцей).

У сувязі з гэтым хацім выказаць сваё меркаванне на шэраг важных тэм і засведчыць уголас, што мы таксама маем сваё меркаванне і палітыкі, хто б там ні быў, не могуць забараніць нам думаць, выказваць свае погляды, не гледзячы нават на тое, што мы выключаныя з сістэмы кіравання дзяржавай, якая ўзурпаваная ўладамі і чыноўніцкім бюракратычным апаратам, як у Беларусі, так і ў Польшчы.

Мы маем свой голас і зараз Вы нас пачуеце.

Беларус брат паляку, звязаны з ім стагоддзямі дабрасуседства і жыццём пад дахам адной дзяржавы. Нашыя народы разам стаяць перад мноствам праблемаў і ў большасці выпадкаў яны падобныя.

У нас, беларусаў і палякаў, тыя ж самыя праблемы: Лукашэнка набраў крэдытаў на ЧМ па хакеі 2014, а Туск на Еўра-2012; дзяржава ў Беларусі гоніцца за знешняй прыгажосцю будуючы Бібліятэкі, новыя дарогі, помнікі, рамантуючы дамы, падобныя працэсы мы назіраем і ў Польшчы апошнія часы, такое ўражанне быццам бы Туск вырашыў пачаць капіраваць палітыку Лукашэнкі, ці то Лукашэнка — еўрапейскую. Але ўзятыя пад адсоткі грошы трэба вяртаць, таму яны павінны былі прынесці новыя капіталы ў краіну. Але ці заробіш грашоў на рамонце старога горада ў Любліне, ці патрэбная інвестыцыя рамантаваць у цэнтры развалюхі і замазваць прыгожай фарбай? Грашоў гэтым не заробіш. Ці хутка акупіцца нават платныя дарогі? Не думаю. Ці прыгожы выгляд на вуліцы кладзе што-небудзь у кішэню грамадзяніну? Ані кроплі.
Гэта ўсё піяр-мэнэджмент.

Плебсу патрэбныя «відовішчы і хлеб»:

вялікія канцэрты на ўсю Польшчу, Еўра-2012, Хакей-2014, Наныянальная бібліятэка і новы самалёт для прэзідэнта(старыя трэба выктнуць — на іх разбіўся «легендарны» чалавек. Бясплатны добступ да культуры — гэта добра, але не такім жа коштам. Мастацтва павінна належыць народу, ён сам павінны яго ствараць, а не запрашаць «зорак» Доду і карэйскага вясковага спевака, якія нават рот разяваць не ўмеюць.
У Польшчы і Беларусі ёсць свая культура, але нас пічкаюць іншый «культура» - за нышыя ж грошы.

Усе відовішчы і чымпіянаты, вялікія канцэрты і спартыўнае заўзятарства толькі для таго, каб адвесці нас, просты народ, на маргінэс жыцця ў краіне.

- Нас гэтым не купіш!

Але ж мы бачым да чаго вядуць гэтыя відовішчы — да памяншэння хлебу ў нашых дамах. Улада, сцеражыся, скончыцца хлеб, табе не здабраваць. Але яны не чуюць. Чаму!? - Яны назапашылі сабе дабра на дзень заколу, яны накралі нашых з вамі грашоў, бо гэта палітыкі дзеляць дзяржаўны прыбытам між сабою, а не просты народ.

Гэта наша праблема, што мы дазволілі распладзіцца бюракратызму і чыноўніцтву, мы яе і павінны зараз вырашаць. «Добрая воля» ў Беларусі ўзялася за гэтую справу сваімі малымі сіламі, за 15 год існавання зроблена не мала, больш за 10000 чалавек звярнулася ў аргунізацыю і атрымала дапамогу. Гэта велізарная колькасць, калі ўлічыць, што штат арганізыцыі — гэта ўсё некалькі актыўных людзей.

Людзі баяцца змагацца за свае правы, нам выбіваюць з галавы думкі аб змаганні думкамі аб заўтрашнім дні і хлебе штодзённым! Але і гэтая кроха антыбюрактарызму можа быць праглынута дзяржаўным бюракратам. Яны хочуць поўнай улады! Яны захацелі валодаць нашымі думкамі, але нічога не атрымаецца, «póki my żyjemy!»(пакуль мы жывем) — польскі гімн.

Народ, пакуль ты не адумаешся і не звернеш з дарогі ў прорву дзікага капіталізма і ўсебаковай распусты бюракратыі, НЕ зменіцца нічога ні ў Беларусі, ні ў Польшчы.

Хацім пераменаў!

Аднак што стараецца зрабіць капіталізм, каб пасварыць просты народ? Ён сутыкае іх у дзікай канкурэнцыі, не стварае магчымасцяў да супрацы, але для вайны ўсіх з усімі. Аднак гэта варожая хлусня! Мы ўсе брыты і сёстры і не павінныя ваяваць між сабою, але разабрацца з тымі, хто нас твавіць адзін на аднога. Тады толькі вырашыцца пытанне.

Нядаўна беларусы былі незадаволеныя тым, што кампутаршчыкі атрымліваюць заробкі ледзь не ў 10 разоў большыя за звычайнага рабочага ў калгасе. Дзяржава хоча нас пасварыць, быццам бы нізкія заробкі ў калгасах — віна кампутаршчыкаў. Гэта хлусня! Гэта дзяржава вас дурыць і вашыя капіталісты-працадаўцы! Яны вызначаюць кошт вашай працы. А гавораць: вінаватыя тыя, хто болей зарабляе. Зазірніце ў каліту буржую-капіталісту, які крадзе частку вашага заробку, там у тысячы разоў болей, паглядзі ў кішэні бюракратаў — там хабараў на мільёны.
Гэта яны вінаватыя, што вы мала зарабляеце, альбо вы мала ці неэфектыўна працуеце.

Логіка чыстай вады, дзеці нават гэта разумеюць. А дарослыя ў атупенні клянуць іншыя прафесіі, замест вырваць свой заробак з рук дзяржаўнай і буржуазнай бюракратыі, якая ў падатках і іншых формах паглынае больш за палову заробленых вамі грашоў. І толькі таму, што вы не ўладальнік вытворчага абсталявання.
Нашае змаганне — не дапусціць гэтага.

Шаноўны таварыш па сацыялістычнай грамадзе, кандыдат у прэзідэнты Беларусі, якія за сваё жаданне нешта памяняць адсядзеў у турме, меў падобныя лозунгі, што і мы:

1)Гэць паганых нячысцікаў(бюракратаў)!
2)Саша(Туск), дзе грошы?

У нас два патрабаванні:
- ліквідацыя бюракратыі;
- вяртанне народу скрадзеных бюракратамі грашоў(выкарыстаных упустую і растасканых прусакамі па закутках).

Нічога болей нам не трэба.
Мы не хацім смерці грэшніка, а каб раскаяўся і служыў народу. Не хочаш каяцца, сыходзь!

- Сыходзь!

Параўнаем сітуацыю ў Беларусі і Польшчы:

Добры сябра выдатнага рэвалюцыянера Сакаашвілі, Лукашэнка, нядаўна ліквідаваў 3 міністэрствы — 13 тыс. нахлебнікаў ліквідавана, а бюджэт ашчадзіў 1 трыліён рублёў. Што ж робіць Туск? У яго іншыя планы, ён не збіраецца заставацца ва ўладзе, яму нарабаванага хапіла спаўна — з 16 пазычаных міліёнаў, відаць, яму не маленькая сума прыліпла да брудных лап.

Параўноўваючы беларускія кватэры ў Мінску, апошнім часам газеты крычаць, што ў нас самыя высокія кошты на кватэры і ў дадатку «Лукашэнка вінаваты!», не заўважаючы, што будаўніцтва новых дамоў ў Польшчы амаль скончылася ў маленькіх мястэчках, у Беларусі ж вырастаюць, як грыбы аграгарадкі, дзе людзі па сутнасці атрымліваюць дармовыя хаты толькі за тое, што паселяцца ў іх і будуць працаваць у мястэчку ці вёсцы. Дзе вы такое бачылі ў Польшчы? У Лукашэнкі хаця б нейкая адказнасць ёсць — ён будзе кіраваць да часу з'яўлення новага мясіі, а гэта відаць не хутка, таму ён хаця б нешта робіць.

Адрозненне ад Беларусі адчуваецца, калі мы чытаем у газетах, што польскі Сейм нядаўна павялічыў сабе ўдадатам заробкі. Польская буржуазія, напэўна, хоча аналагічнай сітуацыі, як у Грэцыі — панабіраць яшчэ болей крыдытаў.
Гэта абурае мяне: чаму ніхто не скажа аб гэтым уголас.

- Кухні голасу ня маюць!

Адказ просты: бюракраты не пускаюць нас, пралетырыяў, не ўласнікаў прыватных фірм і заводаў, рабочую сілу — мышцы народа — да усенароднай трыбуны ў Парламенце. Голас народу заглушаны — няма ні «Беларускага Ўсеагульнага Фронту», ні «Салідарнасці» - яны выкінутыя на ўзбочча гісторыі, але нашая задача ўзяць уладу ў свае — народныя — рукі, і ўжо ніколі не выпускаць!

Нам усім зараз трэба трымацца разам. Мы не выйграем нічога ад збанкрутавння Беларусі, ані збанкрутавання Польшчы — ад гэтага мы лепш жыць не станем: нехта перастане атрымліваць стыпендыю, нехта будзе звольнены з працы, пачнецца бандытызм — і ўсё гэта на галаву простага народу.
Чыноўнікі ж будуць вальготна адчуваць сябе й надалей, павялічваючы ў Сейме сабе заробкі.

- Не дапусцім!

Гэты апошні рывок за апошнім кавалкам каравая — нам сігнал — пазней будзе позна нешта вырашаць. Будзе Грэцыя, а хто ведае, ці не горш.
Падзел апошніх народных грашоў адбываецца на нашых вачах. Туск насадзіў вакол сябе халуёй — дзе ні плюнь, патрапіш у ПО — яны адпіхнулі народ ад уласнай кармушкі. Гэта дзеравенскія наглыя свінні! Аб'ядаюць, абдзяраюць,як ліпку, звычайнага рабацягу, вырываюць апошні кавалак з народнага рота і ім яшчэ мала!

- Пад нож тоўстага парсюка! Не пацерпім паразітаў!

Да чаго я гэта ўсё кажу?

Нашая арганізацыя звярнулася да ўладаў горада з лістом, які просіць падтрымкі, але нам ніхто не адказаў нават. Там, напэўна, вырашаюць праблему высокага бандзюру па вулічы Галавацяпскай.
- На іх няма чаго спадзявацца!

«Добрая воля» - адзіная арганізацыя, што бароніць правы сірот у Беларусі; і калі мы дапускім вырваць апошні кавалак свабоды з нашых рук — дазволім зачыніць гэты антыбюракратычны орган народнага голасу — гэта будзе паразай усяго чалавецтва ў парадзьбе з чыноўніцкай уседазволенасцю і безнаказнасцю. Гэта будзе параза ўсяго працоўнага народа ў барадзьбе за свае правы, тады нам не дапамогуць і лукашэнкаўскія звальненні 13 тыс. бюракратаў. Пасля «халоднай зімы» яны выплеснуць на бераг усенароднай трыбуны ізноў, з'явяцца, як прышчы на хворым целе .
Мы павінны вярнуць сабе назад права голасу і вырваць з рук палітычных эліт і інтэлегенцыі права выбару ўласнага лёсу!

Гэць інтэлектуальную эксплуатацыю!
Гэць бюракратыю!
бюракрат

Дыктатура ці не?







Пасланне да Даніла.





Вітаю, цябе, дарагі брат!


Вельмі мяне засмуціла, што мы ўжо амаль як і не браты. Шкада, што паўстае паміж намі падзел на анархістаў і сапраўдных вернікаў, я-та думаў, прымаць трэба без увагі на асобы; але, як бы там не было, я рады хаця б таму, што магу цябе бачыць і рабіць адну справу  разам з табою — спадзяюся, мы ня доўга яшчэ будзем, як лебедзь, рак і шчука цягнуць у розныя бакі нашую цялегу.



Раздзел 1



1.Я быў абвінавачаны, як дыктатар, і мне паставілі ў віну тое, што я — у нашай НЕтаталітарнай секце(падкрэслена нетаталітарнай, а не секце) — спрабую замяніць адну дыктатуру — другой, маёй значыць.


2.І тут у мяне закралася падазрэнне, што ў людзей слова «дыктатура» можа прымаць толькі адмоўнае адлюстраванне і адмоўны сэнс. 3. Яны самі не заўважаюць свайго жыцця на скрыжаванні мноства дыктатур:


4. 1)выхаванне бацькоў:


Хтосьці можа сказаць, што гэта не павінны быць дыктатурай і часта не дыктатура; 5. але дазволю сабе заўважыць, што гэта не проста дыктатура, а таталітарная дыктатура: 6. дзеці, якія яшчэ не могуць перавярнуцца, пічкаюцца бацькавай рукой, якая працягвае ім ежу, і атачаюцца іхнім клопатам — у дзіця ні кроплі свабоды няма, няма выбару;


7. 2)школа;


    3) універсітэт/праца


З момантам нашага дараслення мы атрымліваем нейкія свабоды, але дадзены нам выбар не вялікі — 8. мы амаль не можам уплываць на выбар настаўнікаў у школе і ўніверсітэце; 9. мы не маем права выбару таго, што вывучаем, альбо маем гэты выбар у абмежаваных рамах(дыктатура можа быць срогай і ня вельмі); 10. на працы мы падпісваем кантракт і ўжо не можам яго парушаць(кантракт - вусны ці пісьмовы, аль невымаўлены - ДЫКТУЕ нам, як мы павінны паводзіць сябе на працы), 11. калі хацім без турботаў працягваць нашую работу.


12.Існуе вельмі шмат іншых дыктатур: маральныя дыктаруры, дыктатура прыроды(прыродных умоваў), дыктатура часу і інш. 13. Мы амаль не ў сілах супрацьстаяць напору дадзеных дыктатур — яны не даюць свабоды. 14. І мне здаецца, няма нічога дрэннага ў тым, што ні адна сякунда часу, для прыкладу, ні цягнецца дольш чым трэба. 15. Ёсць станоўчыя дыктатуры, а ёсць тыя, што перашкаджаюць жыць: адным людзям дапамагаюць, другім — перашкаджаюць.



Дыктатура - гэта форма, а не змест.


Раздзел 2



1. А для чаго патрэбная ў такім выпадку дыктатура, чаму чалавек абвязаў сябе і закуў ў мноства дыктатур? 2. Усё проста, так лягчэй існаванне сваё пераносіцца — 3.можна жыць і не думаць: «А якая зараз гадзіна, можа ўжо пара даць дзіцю паесці, каб з голаду не памерла?» 4. Тут - на дапамогу дыктатура часу на гадзінніку: 14.00. Значыць пара. 5. І ацэньваць тут нічога не трэба. Раз 14.00 — значыць час.



Раздзел 3



1. Асноўнае абвінавачанне ў тым, што я выстаўляю сябе на паказ і хачу, каб людзі падпарадкоўваліся мне бездакорна. 2. А ці ёсць розніца паміж дыктатурай капітала і дыктатурай кучкі хамла? - 3. Ёсць, але вынік іхны аднолькавы: і пры першых, і пры другіх людзі бяднеюць. 4. Ці ж ёсць тады розніца, што першую дыктатуру ажыцяўляе цэлы клас грамадства, які складае 60% насельніцтва ці гэта адзін чалавек з палітбюро памагатых? 5. Ёсць розніца!? - Аніякай - для тых, хто знаходзіцца па-за кіруючым колам!!! 6. І пры тых, і пры другіх людзі з па-за класа кіраўнікоў галадаюць і падыхаюць з голаду. 7. Да чаго тады спрэчка, якая дыктатура лепей для пралетарыя!? — і тая, і другая — аднолькавыя! 8. Няма ніякай розніцы, кольці чалавек ажыцяўляе дыктатуру над прыгнечанымі, заціскаючы ў кайданы эканамічнага рабства. 9. Так што, Вышыя абвінавачанні ў дыктатуры адзінкі для людзей прыгнечаных грахамі — не маюць аніякай розніцы. 10. Ім важней жыць у свабодзе. 11. А па чыім загадзе і пад чыёй палкай — гэта іх мала ўжо цікавіць. 12. Галоўнае ім выпутацца з ярма грэху, з-пад яго дыктатуры, тады яны любую дыктатуру з радасцю прымаць будуць.





Раздзел 4


1. Дык вось, мяне абвінавацілі ў тым, што я хачу заманіць людзей і замяніць адну непатрэбную дыктатуру — на другую непатрэбную. 2. І чаму ж? - Таму што яшчэ не бачна, да чаго яна можа прывезці.


3. Можа паспрабуем пажыць пры +20, а тады ўжо й будзем гаманіць, 4.што лепей: дыктатура прыроды пры мінус дваццаць ці дыктатура пры плюсавым паказчыку?




Можы пры -20 трэба проста ў шапцы і кажуху хадзіць, а не думаць, што там жыць немагчыма?


lang=

Пролы на "Барысаўдрэве"

Спасылачка першая.

"Лукашэнка сказаў здаць ня толькі гэты цэх, але і фанэрны, і запалкавае прадпрыемства. Загадаў цалкам зрабіць мадэрнізацыю ўсяго прадпрыемства. Але я лічу, што гэта нерэальна. Занадта вялікія выдаткі для гэтага патрэбныя. Такіх грошай няма. Заробкі нізкія. У фанэрным цэху ў верасьні-кастрычніку гэтага году людзі атрымлівалі па 1 200 000 рублёў. Гэта вельмі мала. Лукашэнка сказаў, што да канца году зробяць заробак 500 даляраў. Паглядзім, калі так і будзе, то які сэнс звальняцца?" — сказаў Ігар Сіроткін.

Спасылачка другая.

"Сегодня на "Борисовдреве" большинство работников - контрактники", - отметил собеседник агентства.

В то же время он обратил внимание, что на предприятии сложные условия труда, невысокая заработная плата. Так, в октябре средняя зарплата работников составляла Br2,6 млн, в ноябре зарплата была увеличена на 20%.

Умер Оскар Нимейер

onimenokyo

Сила утопии

Привет,
Хочу сегодня выставить интересную запись Фрея Бетто, одного из самых интересных, на мой взгляд, писателей - публицистов. Хоть и не являюсь поклонником Кубинской революции и Че в частности, но тексты у Фрея обычно очень интересные и красиво написанные, поэтому enjoy~
Collapse )

Китайский "бюрократический капитализм"

Китайский «бюрократический капитализм»

В эти дни в Китае проходил XVIII-й съезд Коммунистической партии Китая, который должен был определить дальнейший курс развития крупнейшей мировой экономики и «сборочного цеха» планеты. Не удивительно, что за происходящим в Китае пристально следили ведущие мировые политики и финансисты. Тем более, что китайская политическая «кухня» считается относительно закрытой, а политическая борьба, как правило, происходит здесь «под ковром».

Там же, «под ковром», принимаются основные решения по дальнейшему строительству «рыночного социализма» или «капитализма под руководством коммунистической партии» или же… «бюрократического капитализма», как считает китайский левый активист и публицист из Гонконга У Лун Ю, автор только что опубликованной книги «Подъем Китая: сила и слабость», интервью с которым мы предлагаем вниманию наших читателей.